Saturday, October 31, 2015

द टॅंकमेन

द टॅंकमेन

तसा हा काळ
साम्यवादासाठी अनुकूल नाही
पण चालूच असतात
डोक्यातले मोर्चे आणि हरताळी

नापिकी, आत्महत्या
असहिष्णुता
अजूनही आहेतचकी उरलेली
चळवळींसाठी पूरक कारणे;
रस्त्यावर येवून
नुसत्या हातांनी
रणगाडे थोपवून धरण्याइतपत धैर्य दाखवण्याची

पण आपणही अजब साम्यवादी आहोत
दिवसरात्र घरात बसून
चमकदार फोनवर
निषेधाची भडक बावटी फडकावणारे ....

अनंत ढवळे

Tuesday, October 20, 2015

आभार

ह्या ब्लॉगला जगभरातून आवर्जून भेट देणाऱ्या  सर्व वाचकांचे मनापासून आभार. मूळात गंभीर कविता, गझलेचा एखादा ब्लॉग इतकी वर्ष चालावा ( आठ वर्षं होऊन गेलीत ) ह्याचे श्रेय इथे नियमितपणे येणाऱ्या वाचकानाच जाते.

माझ्या विनंतीला मान देवून इथे येणाऱ्या लेखक, समीक्षक आणि वाचकांचेही आभार 

Monday, October 19, 2015

गझल

खोळ बनते आपले कळणे असे
जे जसे असते उरत नाही तसे

ह्या जमीनींवर कुणाची मालकी ?
वारसे नसतात तुमचे वारसे

जे समजले आणि जाणवले तुला
त्यापुढे नसतेच काही फारसे

ह्या भ्रमातच लावले आख्यान मी
ऐकण्यासाठीच जग बनले जसे !

अनंत ढवळे

98230 89674
anantdhavale@gmail.com

उत्सव

उत्सव

दूरवर आग आहे
चन्द्र आहे - सृजनाचं मेहूण
जडले तुटण्यासाठी
तुटलेलं जोडण्यासाठी
मनात हजारो गोष्टी आहेत ताडून बघण्यासाठी
येथून पुढे सुरू होईल जग
किंवा संपेलही;
हे अजब मैथून
संघर्ष, उत्पात आणि विनाशानंतर
उमलून येतील जीव
एखाद्या विशिष्ट इच्छेनुसार
किंवा तिच्या अभावानुसार

हा मधला टप्पा
इथे संपतील किमान काही रस्ते
काही लहानसहान गोष्टी
हे वीतभर अंतर
ढीगभर अनुभव;
ही एव्हढी माणसं - माझ्या इतकीच
तात्कालिक अस्तित्वावर प्रसन्न, उल्लसित
हा कसला उत्सव आहे ?
हे कसले उन्माद आहेत ?
काळाच्या विस्तीर्ण काठांवर
हे होवून गेलं असेल हजारदा
पुन्हा एकदा होण्यासाठी
जितकी भव्य सुरूवात
तितकाच भव्य शेवट;
अनभिज्ञ मी
माझे लोक
माझ्या लोकांचं अर्जित अनर्जित ज्ञान
हजारो पाश
आणि ह्या पाशांमध्ये गुंतून पडलेली जाण;
जे दिसतंय त्याहून अधिक अनुमेय आहे
आज रात्रीच्या ह्या विलक्षण अंधारात
मला दिसून जातं आहे
न दिसलेलं
मी आश्रित आहे,
आश्रय आहे
आश्रय देणाराही मीच
ह्या दोन टोकांदरम्यान
मी वर्षानुवर्षं धावत आलो आहे
माझ्या पायांमध्ये
साकळलं आहे
परंपरेचं रक्त
आणि जीवनाचे शेकडॊ हंगाम;

अंधारात
बहुतेक गोष्टी बुडून पडल्या आहेत
पण मी भीतीचा त्याग केला आहे;
सदैव सोबत चालणारं
श्वासांमधून वाहणारं भय
मी खूप मागे सोडून आलो आहे
ह्या रात्रीचं निळेपण
अधूनमधून वाहणार्‍या वार्‍याचं
निरीच्छ सळसळणं
एकसंध होवून माझ्या गतीत मिसळून गेलं आहे
मी मोजून पाहतो आहे
(आणि मीदेखील सांख्य बनलो आहे)
मोजणं शक्य नाही, तरीही
अव्यहार्य, अनावश्यक आहे
तरीही.

अनंत ढवळे

जुने शेर रिपोस्ट #१

खूप दूरवर आलो आपण असे वाटते वीतभराचा प्रवास निघतो मोजू बघता आसाभवती फिरत राहिलो जन्मोजन्मी तुला समजलो, कुठे समजली तुझी सहजता.. ...