Sunday, February 11, 2018

1

डेपणात रंग गवसले किती-तरी
थोडे उजाडताच हरवले किती-तरी
संदर्भहीन होत चाललेत चेहरे
येतो विचार लोळ निववले किती-तरी
रेंगाळलो जराच खिन्नतेमधे तुझ्या
इतक्यात आरपार बदलले किती-तरी
चल विस्कटून टाक खेळ एकदा पुन्हा
मग लाव हे पुराण, बिनसले किती-तरी
माझ्यात थांबलेत सूर्य शेकडो जसे
माझ्यासमोर काळ धुमसले किती-तरी
-
अनंत ढवळे

Thursday, February 1, 2018

माती

माती

--

माती
अंगाखांद्यावर
हातापायांवर
मेंदूच्या खाचखळग्यांत

माती
हवेत, आभाळात, पानांपानांवर
वर्षे झाकोळून
इतिहासाचे ओझे,
हिंसा, करुणा
बांधावरची वैरे
वितुष्टे होऊन

काही एक ओळख देणारी
आणि काढून घेणारी
गोष्ट; जीवितावर पसरलेल्या 
अनुत्खनीत सत्याची 
चादर बनून

माती माती
आदिमाये
वाहत - वादळत ये
मला गिळून घे

--
 
अनंत ढवळे

2007

Sunday, January 28, 2018

गझल


वेडेपणात रंग गवसले किती-तरी
थोडे उजाडताच हरवले किती-तरी

संदर्भहीन होत  चाललेत चेहरे
येतो विचार लोळ निववले किती-तरी

रेंगाळलो जराच खिन्नतेमधे तुझ्या
इतक्यात आर पार बदलले किती-तरी

चल विस्कटून टाक  खेळ एकदा पुन्हा
मग लाव  हे पुराण,  बिनसले किती-तरी

माझ्यात थांबलेत सूर्य शेकडो जसे
माझ्यासमोर काळ धुमसले किती-तरी

--

अनंत ढवळे

Saturday, December 30, 2017

POST

सेल्फी

तुटून पडलेल्या काचांसारख्या 
इथे तिथे,
गावभर
किंवा भ्रांततेच्या

विमनस्क गुंतावळीच्या

सेल्फी
स्वत:ला शोधण्याच्या नादात
भरकटल्यासारख्या

भिंतीवर पडलेल्या

हरवल्यासारख्या

सेल्फी पसरलेल्या,
फोनभरून
अनावश्यक

-
अनंत ढवळे

Thursday, December 28, 2017

1

एक जुनी गझल अष्टाक्षरीतली, माझ्या संग्रहातून

सांज रुतली नभात
कुठे थबकली रात

लख्ख विजेपरी भासे
पोर उभी पावसात

किती गोंधळ उडाला
पान पडले पाण्यात

फुटो प्रतिभेला पुन्हा
सुटो माझे अश्व सात


अनंत ढवळे

Wednesday, December 20, 2017

1


एकमेकात गुंतले थोडे
शेवटी भेद राहिले थोडे

आपले काम एवढे बहुधा
भार रस्त्यात वाहिले थोडे

खेद नाहीच फारसा याचा
जोडले व्यर्थ जोडले थोडे

खूप होते निघायच्या वेळी
शेवटी संग राहिले थोडे

भेटल्याने प्रकार हा झाला
आणखी प्रश्न वाढले थोडे

व्यर्थ ही सारखी तुझी चिंता
थोर  म्हणतात साधले थोडे

-
अनंत ढवळे

ह्या लयीत अनेक वर्षांनी   लिहिले आहे..   येथ छाया तिथे उन्हे उरली / हेच मागे उरायचे होते अशी एक जुनी गझल आहे

1

डेपणात रंग गवसले किती-तरी थोडे उजाडताच हरवले किती-तरी संदर्भहीन होत चाललेत चेहरे येतो विचार लोळ निववले किती-तरी रेंगाळलो जराच खिन्नते...