Sunday, November 28, 2010

प्रतीक्षा...

प्रतीक्षा...


बाहेर
एव्हाना थांबली असेल
क्षणांची रहदारी
रुतला असेल काळ
कोपऱ्यावरच्या चिखलात
बाहेर
एव्हाना सुटली असेल
हवेची पंचवीस घोड्यांची वरात
शून्याकडे, थांबली असती जर याचवेळी ही धडधड
तर तिने वाचलेही असते मृत्यूचे सूत्र
आणि घरंगळत गेलो असतो मी ही
शून्याच्या कुक्ष्यारण्यात
बाहेर
एव्हाना साचले असेल चंद्र तारकांचे तळे
तरळत असतील प्रकाशाचे दूत
लहानशा तळ्यांत
किती खोलवर चिरत जातेय
नीरवतेच्या किड्यांची ही किरकिर
आणि मी
तुझ्या एका शब्दावर
वाट बघत बसलोय उजाडण्याची
ही रात्र संपता संपत नाही
किती खोटा आहे तुझा दिलासा...
अनंत ढवळे
(पूर्व प्रसिध्दी - कविता रती / मूळ कविता आज पोस्ट करताना काहिशी संपादित केली आहे )

No comments:

बरेच

बरेच काही आहे - जमलेले, जमवलेले निरर्थक रूपके देऊन मी वेळ मारून नेऊ शकेन एवढी बेगमी तुम्ही काय आणणार पुढे ते सांगा पिढ्यांचा निरर्थक इत...