कविता

पुन्हा खिन्नतेचे तळे साचले 

उभारून आली सुनी रिक्तता

अशा दीर्घ रेषेत मी पांगलो 

जसा दूरच्या पाखरांचा थवा 

भुरे तांबडे रौद्र रेखाटतो  

अथांगातला रक्त-रंगी दिवा 

प्रवासी कुणी आसरा शोधतो 

ऋणारंभ जे व्ह्यायचे व्ह्यायचे 

कलंडून गेलेत निर्धार की 

निरोपातले आर्त हेलावते 

पहाडांमधे एकटी शून्यता 

तुझ्या आत की दुःख माझे जसे 

तुझ्या आत की दुःख माझे जसे 

.

अनंत ढवळे