Sunday, April 26, 2026

वलये

वलये आहेत 
काही बनलेली 
काही बनवलेली

ऐच्छिक
यादृच्छिक 
नैसर्गिक 

म्हणजे 
समोरच्या डबक्यात मजेशीर 
उडी मारून 
छपाक्कन पाणी उडवणे  
हा भाग केवळ 
ऐच्छिक नसावा  

छातीठोक मीमांसा
एकेकाळी गजबजलेल्या 
आताच्या निमर्नुष्य 
दगडी 

हाटांसारखी.


-
अनंत ढवळे 


 
 


Friday, April 17, 2026

1

रोचक अनुभवासाठी
केलेला विक्षिप्तपणा

देखील त्रासदायक 
प्रकार आहे जगून 

बघण्यातला. एखादा
काट्याकुट्यांचा चढ 

घेऊन जावा मोकळ्या
ढाकळ्या दृश्यापर्यंत

तसे काहीसे - पण ह्यात 
सामील असतेच आपल्यातले

बिलंदर पोर

अनुभवाला चोळामोळा 
करून भिरकावून 

देणारे.
..

अनंत ढवळे

Thursday, April 16, 2026

1

ठराविक काळातले 
अमुक बिंदू 
ह्यापेक्षा अधिक 

नाही या कथेचे महत्व
आधीचे बिंदू लोप

पावलेत निसर्गक्रमानुसार 
भवताल उभे करून जमतील 

तसे. किती वेळ जातो आपला 
आधीच्यांचे भवताल धुंडाळून 

बघण्यात. आणखी किती जाईल
अशा अवकाशी स्तूपांचे बांधकाम 

करण्यात.


--
अनंत ढवळे 

 

Monday, April 6, 2026

1

चालली दूर गलबते कोठे

सांग असतात आसरे कोठे


रंग पडतील हे फिके मितवा

राहते काय राहते कोठे


काय भरतेय पोकळ्या साऱ्या

चालले रास दंगणे कोठे 


पाहिली चार दोन अंगांगे

पूर्ण डोळ्यात मावले कोठे 


एकरंगी बनून गेलो पण

दोघुलेपण निनादते कोठे



..

अनंत ढवळे 

Thursday, March 26, 2026

अहिर भैरो


१.

घुमटांचे निदिध्यासी
अचल पार करून

वितळून आले आहे
हे एकसंथ आवाजांचे

मानसरोवर. एक निराशय
वाहत जाणारे अगत

दीर्घ.

२.

आतबाहेर हलणाऱ्या
सावल्यांची गतिविहीन

मंडळे. निसटून जाणारे
बरेच काही घेऊन निरभ्र

बसलेले मर्यादरहित 
रिकामे- भक्क आकाश

निरीह एखाद्या तसदी सारखे.

३.

भरून आलत इतक्या
रेलचेल कणप्रवाहांसोबत

डोळे. अथवा श्वास आणि 
जन्म. हे ध्वनी 

टोकांची अंतरे ओलांडून 
विस्कळून धुंडाळून 

आपले चिन्ह शोधत 
आलेले.

..

अनंत ढवळे

Monday, March 16, 2026

1

ही मिथके वेल्हाळ केशरी
दोघांचे आभाळ केशरी

ओठांवर खुललेले केसर
ही थरथर लडिवाळ केशरी

इच्छांचे पक्षी किलबिलते
पण त्यांचेही भाळ केशरी 

करुणेची उठणारी वलये 
हंबरणारी हाळ केशरी 

मी गातो कोणाची सूक्ते
डोईवर भूपाळ केशरी 

-
अनंत ढवळे 


लिहितो आहे 

Saturday, March 7, 2026

कविता

पुन्हा खिन्नतेचे तळे साचले 
उभारून आली सुनी रिक्तता

अशा दीर्घ रेषेत मी पांगलो 
जसा दूरच्या पाखरांचा थवा 

भुरी तांबडी आर्तता खेचतो 
अथांगातला जोगिया दूरचा 

प्रवासी कुणी शोधतो आसरा 
ऋणारंभ जे व्ह्यायचे व्ह्यायचे 

कलंडून गेलेत निर्धार की 
निरोपातले आर्त हेलावते 

पहाडांमधे एकटी शून्यता 
तुझ्या आत की दुःख माझे जसे 


तुझ्या आत की दुःख माझे जसे 

.
अनंत ढवळे