कविता

पुन्हा खिन्नतेचे तळे साचले 

उभारून आली सुनी रिक्तता

अशा दीर्घ रेषेत मी पांगलो 

जसा दूरच्या पाखरांचा थवा 

भुरी तांबडी आर्तता खेचतो 

अथांगातला जोगिया दूरचा 

प्रवासी कुणी शोधतो आसरा 

ऋणारंभ जे व्ह्यायचे व्ह्यायचे 

कलंडून गेलेत निर्धार की 

निरोपातले आर्त हेलावते 

पहाडांमधे एकटी शून्यता 

तुझ्या आत की दुःख माझे जसे 

तुझ्या आत की दुःख माझे जसे 

.

अनंत ढवळे 

ग़ैन

कुछ ऐैन हुए कुछ ग़ैन हुए 
बस यूं समझो बेचैन हुए 

दो चार जो बीते उसके संग
उन लमहों के कौनैन हुए 

दो चार जो लिखनेवाले थे
आगे पीछे सब बैन हुए 

कुछने नेहरू को गाली दी
बाकी नेहरू के फैन हुए 

देखे क्या क्या फ़ितने मुशफ़िक़
आवाराकुन जब नैन हुए

__

अनंत ढवळे

1

पहाडांमधे एकटेपण असे
तुझ्या आत की दु:ख माझे जसे 

-

अनंत ढवळे

आहेत दोन

१.

आहेत दोन

नाही-नाही, अनेक

उफाळून येणारे वर 

आपल्या आतून

म्हणजे हे नाव-गाव ओळखपाळख 

निव्वळ चकवा.

२.

किती मी आलेत

वर तवंगून 

ह्या निरंकुश 

मंथनातून.

३.

परिणमन आहे

हाताबाहेरचं, बुध्दीच्या कवेत न येणारं

हात वर करून 

मोकळं होण्यातला पळपुटेपणा 

तात्विक  बनून खपवता येतो 

पळपुटेपणाच्या कक्षेत बसवता 

येण्याइतपत.

४.

माणसं अशीच होती

रामकृष्णांच्या काळात

किंबहुना त्या आधी 

आणि 

नंतरही.

५. 

जुन्यांच्या चिंतनावर 

हात मारून

निवांत मिशा पुसताहेत 

तत्वचिंतक बोके

आपणही.

.

अनंत ढवळे

बोधाचा उरला-सुरला अर्थ

कसनुसा वाहतो आहे
बोधाचा उरला-सुरला अर्थ
संस्कृतीच्या प्रभावहीन पाण्यासारखा 

लालसा चालवत जाते आहे
बव्हंशी
आपल्या संवेदनेतले जग
संभोग, पैसा, सत्ता

एक बेईमानी वेढून आहे
नेहमीपासूनची
शहरे, गावे, डोंगर न समुद्र

पण हे असे नव्हते
असा
कुठलाही काळ नव्हता
कधीच 

आता हे खोल-खोल संवाद
पाप, पुण्य, आचरण आणि इच्छेच्या

अर्थनिर्णयासारखे
अनावश्यक

..

अनंत ढवळे

1

निव्वळ मी मी करतो आहे 
वर म्हणतो मी किटलो आहे 

ऐकुन घेतो बरेच काही 
तदनंतर किरकिटतो आहे 

काय लालसा आहे नक्की 
इथे तिथे घुटमळतो आहे 

मिटलो होतो खूपच आधी 
पण यंदा फिसकटलो आहे 

उरले काही काम न धंदा
गझला पाडत बसलो आहे 

+

तुला वाटला होता साधू 
पक्का ऋणको-धनको आहे 

क्षणोक्षणी हे क्षरण चालले 

घुमट जगाचा तुटतो आहे   

-
अनंत ढवळे 

अनवळखी

सर्ग आतले काजळणारे

रोज नवे मन संभवणारे  

अनवळखी आपल्यात कोणी  

आपल्यामध्ये वावरणारे  

प्रत्येकाचे एक उभे जग

प्रत्येकाला वाचवणारे 

 

चोर लपवतो चोरी पण हे

पाणी बेटे उंचवणारे 

    

पांघरले हलकेपण, सुटलो 

बनलो कस्पट भिरभिरणारे

-

अनंत ढवळे