1

ही मिथके वेल्हाळ केशरी

दोघांचे आभाळ केशरी

ओठांवर खुललेले केसर

ही थरथर लडिवाळ केशरी

इच्छांचे पक्षी किलबिलते

पण त्यांचेही भाळ केशरी 

करुणेची उठणारी वलये 

हंबरणारी हाळ केशरी 

मी गातो कोणाची सूक्ते

डोईवर भूपाळ केशरी 

-

अनंत ढवळे 

लिहितो आहे 

कविता

पुन्हा खिन्नतेचे तळे साचले 

उभारून आली सुनी रिक्तता

अशा दीर्घ रेषेत मी पांगलो 

जसा दूरच्या पाखरांचा थवा 

भुरी तांबडी आर्तता खेचतो 

अथांगातला जोगिया दूरचा 

प्रवासी कुणी शोधतो आसरा 

ऋणारंभ जे व्ह्यायचे व्ह्यायचे 

कलंडून गेलेत निर्धार की 

निरोपातले आर्त हेलावते 

पहाडांमधे एकटी शून्यता 

तुझ्या आत की दुःख माझे जसे 

तुझ्या आत की दुःख माझे जसे 

.

अनंत ढवळे 

ग़ैन

कुछ ऐैन हुए कुछ ग़ैन हुए 
बस यूं समझो बेचैन हुए 

दो चार जो बीते उसके संग
उन लमहों के कौनैन हुए 

दो चार जो लिखनेवाले थे
आगे पीछे सब बैन हुए 

कुछने नेहरू को गाली दी
बाकी नेहरू के फैन हुए 

देखे क्या क्या फ़ितने मुशफ़िक़
आवाराकुन जब नैन हुए

__

अनंत ढवळे

1

पहाडांमधे एकटेपण असे
तुझ्या आत की दु:ख माझे जसे 

-

अनंत ढवळे

आहेत दोन

१.

आहेत दोन

नाही-नाही, अनेक

उफाळून येणारे वर 

आपल्या आतून

म्हणजे हे नाव-गाव ओळखपाळख 

निव्वळ चकवा.

२.

किती मी आलेत

वर तवंगून 

ह्या निरंकुश 

मंथनातून.

३.

परिणमन आहे

हाताबाहेरचं, बुध्दीच्या कवेत न येणारं

हात वर करून 

मोकळं होण्यातला पळपुटेपणा 

तात्विक  बनून खपवता येतो 

पळपुटेपणाच्या कक्षेत बसवता 

येण्याइतपत.

४.

माणसं अशीच होती

रामकृष्णांच्या काळात

किंबहुना त्या आधी 

आणि 

नंतरही.

५. 

जुन्यांच्या चिंतनावर 

हात मारून

निवांत मिशा पुसताहेत 

तत्वचिंतक बोके

आपणही.

.

अनंत ढवळे